အိပ္မရတဲ့ '' ည ''

ေတြေ၀ ေငးေမာ

ေဆြးလ်တဲ့ စိတ္နဲ႔

သူနဲ႔မနီးတဲ့ ခြဲခြာညမွာ

ငါ့ အခန္း ျပတင္းတံခါးကို

ညၾကယ္ေတြနဲ႔ အတူ

ေလေျပ တုိးေ၀ွ႕ .........



ေမတၱာသေခ်ၤ

အလြမ္းအိပ္ရာေပၚမွာ

လူလြန္႔ တြန္႔ေၾက

ဂဏာမၿငိမ္မႈရဲ႕

အလြမ္း စိတ္ကူး

ညရဲ႕ အဇၹ်တၱထဲမွာမွ

တထိန္ထိန္ တညီးညီး

ေတာက္ေလာင္ေနတယ္ ......



အင္း ...... (သက္ျပင္းခ်သံ)

သိစိတ္ရဲ႕ အျပင္တစ္ဖက္မွာ

ဘာလုိ႔မ်ား ...

တစ္ရိႈက္မက္မက္

နာက်င္ခံစားေနရပါသလဲ .......

ေသာင္းက်န္းျမဴးတူး

လြမ္းစိတ္တစ္၀က္နဲ႔

အိပ္ပ်က္ညကုိမွ

အဒြန္႔ရွည္တည္တံ့ေနမိပါသလဲ ....



ေၾသာ္ ....... ခက္ေတာ့... ခက္ရခ်ည့္

ငုိခ်င္ေနပါတယ္ဆုိမွ

ၾကယ္ေတြက လက္တုိ႔

ညအေမွာင္က ဟားတုိက္ေနတယ္ ....



အလြမ္းကို ပံုႀကီးမခ်ဲ႕ဖုိ႔

သနားဂရုဏာေပးခဲ့မယ္ဆုိရင္လည္း ....

သတိရျခင္းရဲ႕ အကုိင္းအခတ္ေတြျဖန္႔မုိးတဲ့

ထာ၀ရ ေစာင့္စားေနမႈကေတာ့

တိတ္ဆိတ္ျခင္း အေႏွာင္အဖြဲ႕က လြတ္ေျမာက္ၿပီး

(အတိတ္ညေတြမရွိဘဲ)

အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္ေတြ႔အံုး .....

အညတရတည္းဟူေသာ

ေႏွာင္ႀကိဳး

ငါ ......

ျဖတ္လုိ႔ မရုန္း ႏုိင္ ။ ။ ။

နာမည္ မေပးရေသးေသာ ကဗ်ာေဟာင္း တစ္ပုဒ္ ........

ေကာင္းေသာ အခ်စ္မွာ

ေမြ႔ေလ်ာ္ေသာ

မ်က္၀န္းတစ္စံု (တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ပလ်က္)

လင္းျပတ္ေရာင္ ထၾကြလႈပ္ရွားမႈေတြအလား .......

ငါ့ ႏွလံုးသားေကာင္းကင္ ကြဲအက္

ညေနခင္းရဲ႕ အာရံုဦးမွာ

ငွက္ေတြေတာင္ ေရာက္လာၿပီး

(မလုိတမာစိတ္နဲ႔၊ ကမ္းကုန္ေအာင္ ရက္စက္လုိေသာစိတ္နဲ႔)

ထုိးေဖါက္ၾက လိမ့္ မယ္ ။ ။



မြဲျပာျပာ

လွိဳ႕၀ွက္အတၱဆန္ေသာ

ထံုထုိင္းေသာတိမ္တုိက္မ်ား

ဖံုးလႊမ္းေနလည္း

ေမြ႔ေလ်ာ္ေသာ

မ်က္၀န္းတစ္စံု (တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ပလ်က္)

စိမ္းစုိေသာ

သစ္ေျခာက္ ရုိးတံ ေပၚ

တည္ ေနလိမ့္ ..... မယ္ ။ ။





ခပ္ရုိးရုိး အခ်စ္တစ္ခုပါ ....... ။



(ေလာကရဲ႕ ဆန္းၾကယ္ေသာ မ်က္လွည့္မဟုတ္တာ ခုိင္ခံ့ေသခ်ာတဲ့ )

ဖေယာင္းတုိင္တစ္တုိလုိ ဘ၀မွာ

ေမြ႔ေလ်ာ္ေသာ

မ်က္၀န္းတစ္စံု (တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ပလ်က္)

မီးလွ်ံေပၚ က .... ခုန္ .... ရင္း ။

( စိတ္ဆင္းရဲမႈ ၊ ယုတ္ညံ႔မႈ ၊ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ မပါဘဲ )

ႏွစ္သိမ့္ ေက်နပ္ ေန ပါ လိမ့္ ..... မယ္ ။



ေႏြဦးရာသီရဲ႕ ေကာင္းကင္ယံမွာ .......

မုိးသားတလိပ္လိပ္ ပိန္းပိတ္ေမွာင္ေသာ ညနက္နက္မွာ .......

ပထ၀ီေျမျပင္ရဲ႕ အဆီအႏွစ္မ်ားထဲမွာ .......

စိမ္းစုိလက္ဆက္ေသာ အသီးအရြက္မ်ားၾကားမွာ .......

ပ်င္းရိေလးတြဲ႕ျခင္း (အၿမဲတန္း) ကင္းရွင္းရာ အရပ္မွာ .......

ေလာကသံစဥ္နိမ့္ျမင့္ ျမဴႏွင္းနံရံမ်ား၏ အလြန္မွာ .......

ဘ၀ရဲ႕ အသြယ္သြယ္ ေကာက္ေကြ႔မႈေတြ ကင္းလြတ္ရာမွာ .......

လွပေသာ ေကာက္ေၾကာင္းေပၚမွာ .......

xxxx xxxxxxxxxxx .......

သစၥာမဲ့ေစေအာင္ ျဖားေယာင္ျမဴဆြယ္မႈေတြအလယ္မွာ .......

ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ အေသြး အသားထဲမွာ .......

xxxxx xxxxxxxxx xxxxx .......

xxxxxxxxxxxx .......

ငါ့

ခႏၵာကိုယ္ထဲက

( ရွင္းသန္႔စြာ ) ခုန္ထြက္လာတဲ့

xxxxxxx xxx xxxxxxx ......

xxxxx

ေမြ႔ေလ်ာ္ေသာ

မ်က္၀န္းတစ္စံု (တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ပလ်က္)

ပဂတိ ... တည္ ... ရွိေန ... ပါ ... လိမ့္ ... မယ္ ။ ။ ။





PS.(လြန္ခဲ့ေသာ ေလးငါးႏွစ္ခန္႔က ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။
အခုမွ ျပန္ေတြ႔လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ခံစားမႈမွ်ေ၀လုိက္ပါတယ္။ )

“ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ”

ဖြင့္ေျပာမွ သိမွာလား
ေမ်ာလြင့္ခဲ့တာ
ကုိယ္ပါကြယ္ ......
မင္းေရွ႕ကိုေရာက္လာတဲ့
သစ္ရြက္ေျခာက္ေလးပါ ......
ဖြဖြေလးေကာက္ၿပီး
ေရၾကည္တစ္ေပါက္ေလာက္
တုိက္လွည့္ပါ .........

ဖြင့္ေျပာမွ သိမွာလား .....
ေလာင္ကၽြမ္းခဲ့ရတာ
ကိုယ္ပါကြယ္ ........
မင္းေရွ႕ကိုေရာက္လာတဲ့
မီးေတာင္ေအာက္က
ျပာမႈန္ေလး တစ္မႈန္ပါ ..........
ဖြဖြေလးေကာက္ၿပီး
ေလေျပေလးနဲ႔
ေႏြးေထြးပါ ..........
မင္း .... ေကာက္ယူလုိက္တာနဲ႔
ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ေအးမွ် ပါရေစ ........။

တစ္ေန႔ေတာ့ေတြ႔မယ္ ........... ။

ဘယ္လုိ အဇၹဳတၱေတြလဲ
လူတစ္ေယာက္က ....... တစ္ေယာက္ကုိ
ေလးျမတ္ဖုိ႔ ..........
စာနာတတ္ဖုိ႔ .......... ဆုိတဲ့
(စစ္မွန္တဲ့) ေလာက ဓမၼတရားေတြဟာ
ျမင့္မားသူေတြၾကား ဆိတ္သုန္းၿပီး ........
နိမ့္ပါးသူေတြၾကား ေခါင္းပါးေနၾက ......
ရႈံးနိမ့္ေနႏွင့္ၿပီးသား လူကုိပဲ
အျပစ္ေတြပံုခ် ဘယ္သူက မွားလဲ
(ခင္ဗ်ားတုိ႔) မဆန္းစစ္ၾကေတာ့ဘူးလား ...... ။
လူေတြကလည္း ခက္တယ္ .......
ငါ့ကုိယ္ငါ ........ အုပ္ခ်ဳပ္
ငါ့အလုပ္ ......... ငါလုပ္ေနတာေတာင္
(သူက) ငါသာလွ်င္ ....... အရွင္တဲ့ ........
လက္တစ္ျဖစ္စာေတာင္ မရွိတဲ့
(ဘယ္သူမွ အပ္ႏွင္းမထားတဲ့) အာဏာေတြကို အသံုးခ်
ကုိယ့္အတၱကုိယ္ ေရွ႕တန္းတင္ၾကတာေတာ့
မင္းတုိ႔ ရူးလြန္းပါတယ္။
ေရႊနဲ႔ဆက္၀ယ္လုိ႔မရတဲ့
ေနာက္ဆံုးကလူရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳကုိ
ခါးသီးစြာခံစား
ေရွ႕ကလူေတြ ျပဳသမွ်
ေခါင္းငံု႕ခံေနရေတာ့မွာလား ......
ေဟာ ဒီမွာ ...... ငါဆုိတဲ့ေကာင္
ရာဇ၀င္ေတြေတာင္ စုတ္ျပတ္ေနၿပီ .........
ေျမနိမ့္ရာလွံစုိက္ ဆုိတဲ့စကား
ငါ ....... ႏႈတ္ခမ္းကုိက္ၿပီး
စဥ္းစားဖူးတယ္ ..........
အေတြးထဲ တစ္ေရးေရးနဲ႔
တျဖည္းျဖည္း သိလာေတာ့
ထိခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ
ေဟာဒီေကာင္ရဲ႕
ရင္ဘက္မွာ ......
(နာၾကည္းခ်က္) ခံစားခ်က္ေတြကို
စကားလံုး ေတြအျဖစ္ ေဖာက္ခြဲ
ငါ ..... (အဆံုးတုိင္) ရဲခဲ့ၿပီ ........
(ငါ) ခံုမင္စြာ ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့
ကဗ်ာ အပိုင္းအစေတြထဲက
ေဟာဒီ စာသားေလးလုိေပါ့ .......
“ ႏွစ္ဖက္သြား ဓါးတစ္လက္လုိ
ၿပိဳးျပက္၀င္းဖိတ္
သုညဂူမွာလည္း
ငါ ..... ေမွးအိပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ ........ ” ။
ငါ့ရွင္တုိ႔က ........ ဘာလဲ
ငါက ........... ဘာလဲ
နာမည္တူေတြ ေျမႀကီးေပၚပစ္ခ်ၿပီး
လွလွပပ ၿပိဳင္ရဲပါတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ေတြ႔မယ္ ........... ။
တစ္ေန႔ေတာ့ေတြ႔မယ္ ..................... ။
တစ္ေန႔ေတာ့ေတြ႔မယ္ ..................................... ။

ခရီးထြက္သူ .......

အတၱကိုယ္စီနဲ႔
ခရီးထြက္ခဲ့ၾကသူေတြေလ .........

အတၱႏွစ္ခုေပါင္းစပ္ၿပီး
တစ္ခုတည္းေသာ အတၱျဖစ္သြားရင္ပဲ
အဲ့ဒါကုိ ............
အခ်စ္ .......... လုိ႔
ငါ ....
ရဲရဲ ရင့္ရင့္ ေခၚထြင္၀ံ့ပါတယ္။

အခုေတာ့ .....
တစ္ကုိယ္ေတာ္ အတၱတစ္ျခမ္းနဲ႔
ခရီးထြက္ဖုိ႔ ...
(တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကုိ )
ေက်ာခုိင္းသြား ................. ။ ။

ေတာရုိင္း .......

ရင္ခြင္ခ်င္း သိကၽြမ္းဖုိ႔
ႀကိဳးဆြဲခံရုပ္ေသးရုပ္လုိ
ငါ .....
က ...... မျပခ်င္ဘူး။
အလြမ္းေတြ ေပက်ံေနပါလ်က္
မင္း ......
ျမင္သာ ........ သနားဖုိ႔
မ်က္ရည္က် ျပလုိက္ရမွာ ....
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သနားတယ္။

တစ္ကယ္မခ်စ္ခဲ့ဘူး ........ လုိ႔
ျငင္းဆန္မယ္ဆုိရင္ေတာင္
ငါ့ ...... ပုခံုးစြန္းေပၚက
ႏႈတ္ခမ္းရာေတြ
မင္းကုိယ္တုိင္ ျပန္ယူသြားပါ ......

အလုိအပ္ဆံုး .......

ညေနခင္း
လမ္းေဟာင္းအုိေလးထဲ
လူေျခသံတိတ္ဆိတ္
ပ်ံသန္းေနဆဲငွက္ေတြလည္း
အိပ္တန္းတတ္ၾကၿပီ ...

ၾကယ္ေရာင္ေတြေတာက္ပ
လေရာင္ရဲ႕ ရႊင္းျမမႈေတြနဲ႔
တိတ္ဆိတ္ျပာလဲ့ေနတဲ့ညထဲ
ဟုိးအေ၀းက ေကာင္းကင္ကုိ
ေမွ်ာ္ၾကည့္ ........
ငါလြမ္းေနမိတာ
မင္း ............
သိမွ သိရဲ႕လား .......
မင္းပံုရိပ္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့
ငါ့တိတ္ဆိတ္မႈ အခန္းငယ္ထဲ
အလြမ္းေတြနဲ႔ မႈန္ဖြဲ႕ေနခဲ့ေပါ့ ........
ဘာမွ မေတာင့္တပါဘူး
ဒီအခ်ိန္မွာ အလုိအပ္ဆံုးဟာ
မင္းကို ...........
ေတြ႔ဆံုခြင့္ေလးတစ္ခုပါပဲ
( ငါ့အတြက္ ) တျခားဘာမွ မလုိပါဘူး ....... ခ်စ္သူ ......။